Het Stockholmsyndroom

Hallo daar!

Ik las laatst een boek genaamd ‘Mijn onvergetelijke ontvoerder’. Dit soort boeken spreekt me meteen aan dus ik twijfelde niet lang om het mee naar huis te nemen. 

Het gaat over Daphne, een tienermeisje dat ontvoerd wordt door drie mannen. Elk van die mannen had zijn eigen persoonlijkheid, je had ‘de lange’ die eigenlijk de leider van het groepje is en dus bepaald wat en hoe alles gebeuren zal. Daarnaast heb je ook ‘de bolle’ de agressieveling van de bende. Hij wilt Daphne het liefst zo snel mogelijk uit de weg ruimen. Maar omdat dat niet kan maakt hij haar leven zuur door haar onder andere constant te bedreigen met moord en verkrachting. Tenslotte heb je nog ‘de jongen’ die voor Daphne zorgt door haar eten te maken en het haar zo comfortabel mogelijk in de kelder probeert te maken waarin ze haar tijd in het donker en in de kou door moet brengen. Zo brengt hij haar wat boekjes en wat papier en een pen om haar gedachten te kunnen neer pennen. Later in het verhaal komt Daphne te weten dat hij David heet en door een vechtpartij tussen ‘de bolle’ en David komt de bivakmuts van Davids hoofd af en kan ze zijn gezicht zien. Dit zal Daphne echter toch voor zichzelf houden want het gevecht tussen de twee is het gevolg van het feit dat David Daphne wilt beschermen tegen de losse handjes van ‘de bolle’.

Daphne praat veel met David tijdens de momentjes die ze samen hebben. Zo leert ze hem beter kennen. Hij zorgt goed voor haar en straalt iets teder uit, alsof hij echt om haar geeft. Maar is dat ook zo? Daphne twijfelt. Hij is en blijft tenslotte wel medeplichtig aan haar ontvoering. Maar ondanks dat kan ze het niet behelpen dat er gevoelens groeien naar David toe. 

Het boek heeft niet het einde gehad waarop ik gehoopt had. Ik moet toegeven dat het nogal teleurstellend was. Maar buiten dat heeft het me heel erg in spanning gehouden en was het een heel integrerend en spannend verhaal. Zeker aan te raden. Daarnaast heeft het me ook weer aan het denken gezet.

Het Stockholmsyndroom. Iets wat ik me nauwelijks kon voorstellen voordien. Want hoe zou je ooit enige gevoelens van vriendschap laat staan liefde kunnen voelen tegenover iemand die je door deze ervaring sleurt of er in ieder geval mee verantwoordelijk is? Het was niet de eerste keer dat ik over het syndroom had gehoord. Er was wel eens iets op het nieuws geweest over dergelijke situaties. Een vrouw die bijvoorbeeld het huis koopt van de ontvoerder die haar voor maanden in eigen kelder had opgesloten. Dan denk ik vaak  na over wat zo iemand kan bezielen als hij/zij  nog maar iets te maken wilt hebben met wat dan ook met deze ervaring te maken heeft. Is het omdat ze het nodig hebben om het te verwerken? Willen ze laten zien dat ze niet klein zijn gemaakt? En hoe in godsnaam kun je verliefd worden op zo iemand? Als hij je dit heeft aangedaan? 

Toen ik het boek las kreeg ik gek genoeg begrip voor de gevoelens van Daphne. Ik kan niet uitleggen waarom. Daarvoor moet je het boek zelf lezen en zelfs dan nog kan ik niet beloven dat je het ook zal begrijpen. Iedereen is namelijk anders. En zelfs al heb je begrip voor dergelijke situaties wilt het nog niet zeggen dat je ooit zelf zo tegenover zulke situaties zal staan. Maar hoe dan ook zet het je altijd aan het denken. Gek hé?

Wat denk jij over het Stockholmsyndroom? Ik ben nieuwsgierig!

Afbeeldingsresultaat voor mijn onvergetelijke ontvoerder

Advertenties

2 gedachtes over “Het Stockholmsyndroom”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s